Warto wspomnieć, że Japonia jest obecnie czwartym największym producentem whisky na świecie, a proces destylacji jest im znany już od XV wieku. Tradycje gorzelnicze może nie są bardzo długie, pierwsza whisky została stworzona zaledwie w 1924 roku, ale jakość destylatów bardzo wysoko oceniana jest przez konsumentów na całym świecie. Świadczą o tym nie tylko nagrody przyznawana co rocznie na międzynarodowych konkursach, ale jedno z największych wyróżnień jakie został jej przyznane – bowiem w marcu 2002 roku Japoński Single Malt, 10 YO Yoichi został okrzyknięty Whisky Roku przez najbardziej prestiżowy magazyn whisky – Whisky Magazine. Po kolejnych pięciu latach ten sam magazyn okrzyknął Nikka Yoichi 20 letnią, najlepszą whisky single malt, a 30 letnia Hibiki została uznana najlepszym blendem świata. Również konsumenci bardzo wysoko oceniają whisky z kraju kwitnącej wiśni, co najlepiej odzwierciedlają dane sprzedażowe. W 2001 roku sprzedano w Europie 5 tys. butelek japońskiej whisky, a w 2006 roku już 50 tys. Tak więc w przeciągu zaledwie 5 lat wzrost 10 krotny, aż trudno sobie wyobrazić jak zwiększy się sprzedaż w obecnym roku. Obecnie otwartych mamy 13 destylarni tego trunku w Japonii.
Do rozwoju whisky japońskiej przyczyniła się w zasadzie jedna osoba – Masataka Taketsuru. Pochodził on z rodziny zajmującej się produkcją sake już od roku 1773, tak więc można powiedzieć, że alkohol miał już we krwi. W wieku zaledwie 24 lat, 1918, wyjechał do Szkocji na studia chemiczne. Po ukończeniu ich podjął kolejne nauki tym razem w Glasgow i jednocześnie uczył się sztuki destylacji oraz mieszania whisky w gorzelni Longmorn i Hazelburn. Masataka bardzo szybko zakochał się w tradycyjnym trunku szkockim i zaczął zgłębiać wszelkie tajniki produkcji. Między innymi w późniejszym okresie wykorzystał poznany i powszechnie stosowany w Szkocji sposób zabarwiania trunku karmelem. Co ciekawe przez kilka miesięcy studiował jeszcze w Bordeaux proces produkcji wina. Jego marzenia zwieńczone zostały w 1924 roku kiedy to wybudowana została destylarnia blisko Kyoto. 10 lat później postanowił założyć własną firmę znaną później pod nazwą Nikka Whisky Distilling i destylować whisky we własnej nowo powstałej destylarni – Yoichi na wyspie Hokkaido. Rosnący popyt jak również doskonałej jakości trunki pozwoliły mu na założenie kolejnej destylarni na wyspie Honshu blisko miasta Sendaї. Osoba, która wywarła największy wpływ na Masatakę, a jednocześnie na całą branżę whisky w Japonii była rodowita Szkotka – Rita Cowan. Jessi dzieliła z nim nie tylko czas spędzany w Szkocji podczas studiów i praktyk w wielu gorzelniach, ale również doskonale zaadoptowała się w Japonii.
Wybudowane przez Masatakę destylarnie są bardzo podobne do tych które widział i w których pracował w Szkocji. Destylarnia Yoichi posiada własne źródło wody, specjalny piec do suszenia ziarna oraz dach w kształcie pagody zwiększający wydajność pieca. Odmiennie do starszych szkockich producentów, cały czas alembiki podgrzewane są bezpośrednio płomieniem, a nie podgrzewane od środka. Jeśli chodzi o smak whisky z tego zakładu to wyraźny jest torf oraz sól morska, co jest oczywiste biorąc pod uwagę położenie geograficzne. W trunku tym często można wyczuć aromaty waniliowe i tostowe, które pochodzą z nowo wypalanych beczek.
Miyagikyo jest położona na wyspie Honshu, na wschód od miasta Sendai. Lokalizacja ta zastałą zaakceptowana przez Taketsuru w związku z krystalicznie czystym powietrzem i niezwykle wysokim poziomem wilgotności, który pomaga w starzeniu destylatów. Od odróżnieniu od pierwszej destylarni ta jest wyjątkowo nowoczesna i obsługiwana prawie wyłącznie przez specjalistyczną aparaturę i komputery. Jest to jedyna z nielicznych destylarni położna jest w strefie trzęsień ziemi.

Jakiś czas temu dla jednej z gazet pisałem artykuł o destylarni Glendronach. Opisałem, że mieści się ona w rejonie Speyside. Jak się okazało, ktoś dociekliwy zwrócił uwagę, że na butelce i etykiecie jest wymieniony region Highlands. Początkowo zbagatelizowałem tą kwestię, ponieważ wydawało mi się, że podobnie jak i inni producenci, tak i ten koncentrują się na terminie wyżyny a nie Speyside. W celu rozwiania swoich wątpliwości sprawdziłem jak umiejscawiają tą destylarnie autorzy najbardziej znany tytułów:

Michael Jackson – Malt Whisky Companion 5 – str 252 – region: Highlands, district Speyside (Deveron)

Michael Jackson – Whisky – str. 168/169 – region: Speyside

Jim Murray’s – Whisky Bible 2008 – str 93 – Speyside

Malt Whisky Yearbook 2007 – str. 117 – region: Speyside

Helen Artur – The Whiskey Companion. A Connoisseur’s Guide – str. 54 – region: Speyside/Highland

Marc A. Hoffmann – Whisky Marcen aus der ganzen Welt – str. 128 region: Speyside

Wynikało z tego jasno, że jest to jednak Speyside..ale nie do końca. W celu rozwiania jakichkolwiek wątpliwości postanowiłem skontaktować się z przedstawicielami gorzelni i jednoznacznie potwierdzili oni, że Glendronach jest z Highladnów. Podobno również Murray ma zmienić w swojej najnowszej Biblii region pochodzenia, ale jak będzie zobaczymy.

Barwa: bardzo ciemna, lekki miód gryczany

Zapach:

: bez wody: średni alkohol, wytrawne nuty – głównie zioła, leciutkie kwiaty, mało słodyczy – leciutkie rodzynki, morele, cytrusy zmieszane z lekką słodyczą, wanilia, ciasto, trociny, drewno

: z wodą: ginie całkowicie alkohol, zioła, kwiaty, dalej wytrawne nuty, coś lekko z orzechów, trochę więcej łąki i dalej słodkie owoce, gruszki, jabłka

Smak:

: bez wody: bardzo wytrawna, mocny słód – gorzki, po chwili pojawia się ciasto, mleko, wanilia, ale jest też sporo wytrawności, pikantności, pomarańcza, morele, od razu słodycz po tych gorzkich aromatach, sporo rodzynek

: z wodą: wytrawna i gorzka – lekki słód, zaraz pojawia się ciasto, mleko, mieszanka słodu z ciastem, przyjemny smak, zaraz wanilia, dominuje pikantność obok śmietany i wanilii,

Finisz: wytrawny

Podsumowanie: Polecam osobom lubiącym zdecydowane i wytrawne whisky. Po dodaniu wody staje się łagodna.

Jakiś czas temu pisałem o najdroższej whisky świata – Dalmorze. Ostatnio przeglądając jedną z gazet winiarskich natknąłem się na informację dotyczące korka właśnie z tej serii.
Przypomnijmy edycja trzech sztuk Dalmore Trinitas w wieku 64 lat zastała wyposażona w korek wyprodukowany przez portugalską firmę Corticeira Amorim. Najwyższej jakości korek obłożny jest drewnem a wyjątkowy design dopełniony jest srebrnym zdobieniem.
Corticeira Amorim jest jednym z najlepszych producentów korków, jeśli nie najlepszym. Obecnie najstarsza whisky single malt – Mortlach 70 letni od niezależnego rozlewnika Gordon & MacPhaila również zamknięta jest w korki wyprodukowane u tego producenta. Butelka Mortlacha jest starsza ale dużo tańsza niż Damore, bowiem kosztuje tylko 12,5 tysiąca funtów a nie 100 000.
W ofercie producenta mamy cztery serie korków – Prestige, Elegance, Premium oraz Classic. W celu urozmaicenia korka mamy szereg różnych dodatków jak egzotyczne drewno, szlachetne kamienie i drogie kruszce.
Jak podkreśla Carlos de Jesus, dyrektor marketingu, korek jest bardzo istotny, jest on przecież zrobiony z ponad 800 milionów komórek. W przeciwieństwie do wina, gdzie korek jest nie widoczny, przy okazji alkoholu mocnego odrobina korka wystaje z szyjki butelki i dlatego tak ważny jest również wygląd na co szczególnie firma zwraca uwagę.